Als first lady Michelle Obama je via twitter feliciteert, iedere talkshow in Amerika je graag wilt hebben en het beroemde blad Sports Illustrated je vol op de cover zet, hoef je niet meer te twijfelen aan jezelf. Dan heb je iets heel bijzonders gedaan. Had Mo’ne Davis ook. Het 13-jarige meisje gooide afgelopen zomer een shut-out in de Little League World Series en gebruikte daarbij een fastball van 70 mijl per uur.
Troy Tulowitzki zei het niet hardop, maar de kortestop van de Rockies had eind mei even goed de balen van honkbalverslaggevers. Sloeg hij in thuiswedstrijden mooi dik boven de .500 begonnen ze ineens te zeuren.
“Ik zweer je dat hij de tekens weet”, zei commentator Mike Krukow. “Echt niet dat je zo goed kan slaan. In één weekend, okay. Maar voor zes weken, dat is bezopen… Ik zeg het maar even.”
Vaak als het over Fidel Castro en zijn liefde voor honkbal gaat komt de mythe wel weer een keer voorbij. Dan is er meestal een commentator die vertelt dat de ex-president van communistisch Cuba bijna een profhonkballer was geweest in Amerika. Dat Castro eind jaren veertig bij try-outs voor de Washington Senators en de New York Yankees worstelde met zijn controle. Dat hij de scouts aan twijfelen bracht en hij toch maar geen contract kreeg.
Het is tijd voor de jaarlijkse uitreiking van de Sport Amerika MLB-awards. Een echte traditie, want als je iets voor de tweede keer doet en van plan bent dat voortaan ieder seizoen te doen heb je zomaar ineens een nieuwe gewoonte bij de lurven (of kladden).
Lee Posey is pas drie jaar, kan niet eens fatsoenlijk een bal vasthouden, heeft nauwelijks een idee wat de play-offs zijn, maar heeft toevallig al wel de beste quote van het naseizoen gegeven.
De play-offs in de Major League zijn dik een week onderweg en we hebben al weer een hoop geleerd.
Bijvoorbeeld dat oude vrouwtjes zonder problemen een dug-out kunnen binnenvallen. Tijdens de Wild Card wedstrijd tussen de Pirates en de Giants was een vrouw de weg kwijt en stond ze zo maar naast Hunter Pence. De outfielder van de Giants deed net alsof een bejaarde in een dug-out heel normaal was en wandelde lachend verder.
Zelden bij een honkbalwedstrijd zo’n chagrijnig hoofd gezien als het hoofd van Jack White. Op een foto genomen in Wrigley Field staart de zanger van de White Stripes getormenteerd voor zich uit. Aan niets is te zien dat hij plezier heeft bij de Cubs.
Al snel twitterde iemand: ‘O jee, Jack White is per ongeluk meegesleept naar een wedstrijd.’ Op social media verzonnen mensen allerlei grappige teksten bij het plaatje en zijn boze hoofd werd in verschillende foto’s geplakt met de hashtag #sadJackWhite. Eén gekke foto en iedereen denkt direct dat je de pest hebt aan honkbal.
Sommigen vinden dat Craig Kimbrel er op de heuvel bij staat als een krab. Ik denk eerder aan een aalscholver die zijn vleugels probeert te drogen in de zon.
De closer van de Braves buigt voor iedere pitch zijn bovenlichaam naar voren, tuurt naar de catcher en spreidt zijn armen. Zijn rechteronderarm hangt daarbij slapjes. Het helpt Kimbrel bij zijn concentratie en wie weet komt hij zo extra stoer over. Maar ja, dan moeten supporters zijn gimmick niet ineens in de zeik gaan nemen.
“There’s a linedrive waaaay back in centerfield…”, galmde en kraakte op 29 september 1954 in heel Amerika een stem uit kleine radiotransistortjes. “Waaaay baaack… baaaack… it is…oh my, caaaaaught by Willie Mays!”
De verslaggever wist het op dat moment nog niet, maar hij had zojuist de ‘moeder aller vangballen’ gezien. Outfielder Willie Mays van de New York Giants had in Game One van de World Series iets ongelofelijks gedaan dat in de Amerikaanse honkbalgeschiedenis inmiddels bekend staat als ‘The Catch’.
“Vallen! Vallen!”, smeekt de commentator als Guilder Rodriguez de bal goed op zijn knuppel krijgt. “Ja de bal valt!”, roept zijn collega naast hem, terwijl het publiek opveert en juicht. “Een honkslag en zijn familie is getuige. Zijn eerste hit in de Major League.”
Honkbal Op Zolder 