Voor Matt Harvey was het vorige week een klein beetje feest. Zijn Tommy John-operatie was alweer een half jaar geleden en blij twitterde de pitcher van de New York Mets een oude foto van zichzelf in een ziekenhuisbed. Glunderend in zijn operatiehemdje met een haarnetje op zijn hoofd steekt hij zijn middelvinger recht omhoog.
“Je kunt nog honderdduizend honkbalwedstrijden kijken, maar dit ga je echt nooit meer meemaken”, zei een commentator vrijdag bij de wedstrijd tussen de Pirates en de Brewers. “Net als je denkt dat je alles hebt gezien”, lachte hij nadat Brewer Martin Maldonado letterlijk het leer van de bal stuksloeg en het met een ‘staartje’ flapperend over het gras rustig in de handschoen van derdehonkman Pedro Alvarez plofte.
Stond David Lough van de Orioles net een paar seconden blij voor de camera te vertellen over zijn beslissende honkslag in de twaalfde inning, wham, taart in zijn gezicht. Weer gelukt dacht teamgenoot Adam Jones, die keihard lachend uit beeld wegrende.
Het was maar een heel klein zetje. Meer deed Matt Adams echt niet vlak nadat hij een foutbal miste. De eerste honkman van de Cardinals dacht hem te pakken, leunde het publiek in en net op het moment dat hij zijn handschoen dicht wilde knijpen, hup bal verdwenen. Weggeplukt door een fan van de Reds.
“Of ik sneller ben dan Billy Hamilton? Natuurlijk ben ik dat”, lacht Brandon Phillips bij het televisieprogramma Baseball Tonight. “Ik ren hem er gemakkelijk uit. Maar alleen als ik een paar straalmotoren heb, haha.”
Lorde zingt dan wel ‘and we never be Royals… Royals’, maar inmiddels is ze toch een heel klein beetje een Royal geworden. Zaterdag droeg ze vlak voor een concert in Kansas City een shirt van de Royals. Gekregen van oud-speler George Brett. Hij had er ook nog zijn naam en rugnummer 5 opgezet met een inscriptie erbij: ‘Voor mij ben je een Royal.’
Even, heel even, voor ongeveer een dag of twee kunnen de fans van de Montreal Expos weer terug naar vroeger, als eind maart de Toronto Blue Jays hun laatste Spring Training wedstrijden spelen in het Canadees Olympisch stadion. De betonnen kolos waar de Expos zelf zo lang honkbalden op het hoogste niveau.
Een winter lang hoopte Tim Byrdak dat een club misschien nog wel ergens een plekje voor hem zou hebben. Maar toen half februari nog steeds niemand de 40-jarige pitcher had gebeld en hij doodmoe werd van het gestaar naar zijn telefoon, besloot hij voor de grap zelf maar een oproep te plaatsen op twitter.
‘Te koop, oud-model linkshandige pitcher. Hoge kilometerstand, maar erg bruikbaar. Zonder toeters en bellen van de nieuwste modellen, maar ik kan nog steeds een ruitje ingooien met mijn fastball!… Bel alsjeblieft zo snel mogelijk, want mijn vrouw wordt stapelgek als ik thuis blijf met Spring Training. Veel dank, Tim Byrdak.’
Gammel kwam hij eind februari aangestrompeld bij het Spring Training-complex van de Brewers. Daar waren de clubofficials zo geschrokken, dat ze hem optilden en zo snel mogelijk naar een dokter reden.
Uit een eerste onderzoek bleek dat een auto hem omver had gekegeld. Een verse bandafdruk was nog zichtbaar net boven zijn dijbeen. Maar gelukkig viel de schade mee. Zijn neus voelde nat, had de juiste temperatuur en zijn poot met de zwarte autobandstreep was nog heel. Alleen zijn staart was gebroken.
“Mochten ze ooit besluiten Wrigley Field op te blazen en ze zoeken nog iemand om op het knopje te drukken dan wil ik het wel doen”, zei Lance Berkman kort geleden. De pas gestopte outfielder van onder meer de Astros en Cardinals is nooit onder de indruk geweest van het oude stadion in Chicago dat in april precies honderd jaar bestaat. “Natuurlijk is het best bijzonder om te honkballen op een veld waar ook Babe Ruth heeft gespeeld. Maar echt, wat voor geschiedenis heeft het stadion nou eigenlijk? Het is niet alsof daar de ene na de andere titel is gewonnen.”
Honkbal Op Zolder 