Als je dan toch een sport bucket list opstelt, doe het dan ook gelijk goed dachten Ethan Cole en Josh Schultz. De twee comedians van Slow Clap maakten een lange lijst met wilde ideeën die ze altijd al een keer met hun sporthelden wilden doen. Zoals bijvoorbeeld vissen met basketballer Dennis Rodman en een cursus agressiebeheersing met tennisser John McEnroe.
Of Willem-Alexander en Maxima maandag nog iets bijzonders uitvoeren bij de wedstrijd tussen de Nationals en de Blue Jays is niet helemaal duidelijk. Maar iets meer doen dan alleen op een stoeltje zitten en honkbal kijken is meestal wel gebruikelijk voor gasten met koninklijk bloed.
Vannacht nog één show en dan is David Letterman er klaar mee. De presentator stopt na 33 jaar voorgoed met zijn latenight programma. Dat is jammer voor honkbalfans, want het ging bij Letterman vaak over de Major League.
“De Mendoza-line is als een vuilnisbelt vol kernafval”, schreef eens een journalist in de St. Louis Today. “Niemand wil er in de buurt komen.” Hier kan Mario Mendoza het mee doen. Naar hem is die lijn vernoemd. Het is een magische grens van een slaggemiddelde van .200. Zit je er onder dan loop je het risico het team te worden uitgegooid. Zit je net boven de 0.200 dan loop je precies hetzelfde gevaar, alleen doe je dan ongeveer het minimale aan slag.
Een swing van Bartolo Colon ziet er meestal niet uit. Piepend en krakend rost hij zijn dikke lijf naar de bal, maait krampachtig zijn knuppel heen en weer en trekt daarbij een moeilijk gezicht. Als het tegenzit rolt zijn helm dan ook nog van zijn hoofd die al stuiterend voor zijn voeten op de grond valt.
Sinds Yasiel Puig, de koning van de bat flips, heeft gezegd er mee te stoppen zie je ineens de één na de andere bat flip.
Torii Hunter keek maandag hoe de bal na zijn harde klap over het hek verdween, schreeuwde, smeet zijn knuppel in de lucht (die draaide drie rondjes) en riep iets naar zijn teamgenoten in de dug-out. Een klassieke bat-flip. Een dag eerder deed Kolten Wong van de Cardinals ongeveer hetzelfde na zijn walk-off homerun tegen de Pirates, Jose Bautista gooide eind april zijn knuppel achteloos weg en zelfs pitcher Zack Greinke kon het niet laten.
In de jaren tachtig kon je aan Adam Horovitz gemakkelijk zien dat hij van de Mets hield. De rapper van de Beastie Boys had altijd het blauwe petje met de oranje letters op zijn hoofd. Klep krom gebogen, draadjes langs de rand en paar zweetplekken aan de zijkant. De andere twee van de groep: Adam Yauch en Mike Diamond, waren even grote fans, maar ja om nou met zijn drieën met hetzelfde petje rond te lopen was een beetje suf.
“Wie denk je dat mensen liever aan slag zien? Een echte homerunhitter of een pitcher die slaat alsof hij een natte krant in zijn handen heeft?”, vraagt Max Scherzer zich af. “Willen ze liever naar mij of Big Papi kijken?”
Met grote passen dendert Paulo Orlando over de honken. De speler van de Royals heeft de bal precies in het gat tussen links- en midveld geslagen. Zijn lange benen zweven over twee. “Kijk hem rennen!” roept een verslaggever. Met een sliding haalt hij veilig het derde honk. Orlando staat op en rost met zijn vuisten twee keer op de zijkanten van zijn helm. Zijn allereerste hit in de Major League en het is nog een triple ook.
Het lukt Kevin Costner zelden anoniem een honkbalwedstrijd te bezoeken. Zit de acteur maandag met zijn vrienden gezellig te kijken naar de Astros tegen de Athletics, hebben de camera’s hem natuurlijk al weer in de gaten. Regionale zender Rootsports bombardeert hem direct tot ‘Fan of the Game’ en voor hij het weet gaat een mevrouw met microfoon naast hem zitten.
Honkbal Op Zolder 
