Voor Matt Harvey was het vorige week een klein beetje feest. Zijn Tommy John-operatie was alweer een half jaar geleden en blij twitterde de pitcher van de New York Mets een oude foto van zichzelf in een ziekenhuisbed. Glunderend in zijn operatiehemdje met een haarnetje op zijn hoofd steekt hij zijn middelvinger recht omhoog.
Stond David Lough van de Orioles net een paar seconden blij voor de camera te vertellen over zijn beslissende honkslag in de twaalfde inning, wham, taart in zijn gezicht. Weer gelukt dacht teamgenoot Adam Jones, die keihard lachend uit beeld wegrende.
“Of ik sneller ben dan Billy Hamilton? Natuurlijk ben ik dat”, lacht Brandon Phillips bij het televisieprogramma Baseball Tonight. “Ik ren hem er gemakkelijk uit. Maar alleen als ik een paar straalmotoren heb, haha.”
Een winter lang hoopte Tim Byrdak dat een club misschien nog wel ergens een plekje voor hem zou hebben. Maar toen half februari nog steeds niemand de 40-jarige pitcher had gebeld en hij doodmoe werd van het gestaar naar zijn telefoon, besloot hij voor de grap zelf maar een oproep te plaatsen op twitter.
‘Te koop, oud-model linkshandige pitcher. Hoge kilometerstand, maar erg bruikbaar. Zonder toeters en bellen van de nieuwste modellen, maar ik kan nog steeds een ruitje ingooien met mijn fastball!… Bel alsjeblieft zo snel mogelijk, want mijn vrouw wordt stapelgek als ik thuis blijf met Spring Training. Veel dank, Tim Byrdak.’
Nog voordat Mark Mulder ook maar één bal heeft kunnen gooien is zijn seizoen al weer voorbij. De 36-jarige pitcher die bezig was aan een spectaculaire comeback, scheurde dit weekend bij een warming-up zijn achillespees en is zeker vijf tot acht maanden uitgeschakeld.
Dat Mark Mulder een contract heeft getekend bij de Angels noemt hij zelf stom toevallig. Hij vindt echt dat hij enorm mazzel heeft gehad. Dat klopt ook wel een beetje. Had hij niet op een doodgewone oktoberdag in 2013 voor de televisie gezeten dan was hij nu nog steeds een voormalig profpitcher.
Zodra de laatste nul in de World Series is gevallen is het tijd om prijzen uit te delen in het Amerikaanse honkbal. Er bestaan al een hoop individuele awards, maar het is altijd leuk om een paar extra te introduceren.
De prijs voor de commentator met de mooiste details gaat naar de vaste man van de Dodgers Vin Scully. Hij weet namelijk alles. Tijdens een wedstrijd vatte hij bijvoorbeeld even kort de geschiedenis van de thuisplaat samen. Wat blijkt? Voor 1900 kenden ze verschillende vormen en is er gespeeld met een plaat van hout, ijzer en marmer. Ze hebben zelfs een echt bord gebruikt. “En daarom noemen ze het een homeplate. Best interessant”, zei de 85-jarige commentator droog.
Ik zeg het vast maar even om misverstanden te voorkomen: Joe Kelly is echt een heel leuke gast. Schrik niet als hij straks in interviews klinkt als een oersaaie man. En vergeet dat hij er als een houten klaas bij zat tijdens de persconferentie vlak voor de eerste wedstrijd in de National League Championship Series.
Honkbal Op Zolder 
