Hells Bells

Zou Trevor Hoffman thuis weleens Hells Bells van AC/DC opzetten? Gewoon lekker snoeihard het intro met kerkklokken door de kamer laten galmen? ‘Bonggg… Bonggg…’ En dan even in gedachten naar het stadion van de Padres. Terug in de tijd dat hij closer was. Zodra dit liedje klonk, kwam hij de bullpen uit en schreeuwde het hele stadion hysterisch zijn naam: “It’s Trevortime!”

De traditie begon op 25 juli 1998. Bestuurslid Chip Bowers wilde graag een gitaarliedje voor Hoffman en stelde na een avondje CD’s luisteren Hells Bells voor. “Zolang het maar geen muziek van Tom Jones is, vind ik het allemaal goed”, zei Hoffman.

Bij de eerste de beste keer ging het publiek uit zijn dak en evenaarde Hofmann het record van meest opeenvolgende saves (41). Hij moest wel even wennen aan het liedje. “Ik schrok van de bel. Het was keihard en het klonk een beetje beangstigend. Bij de tweede keer verpestte ik een save tegen de Astros. ‘Ok, dit werkt dus niet’, dacht ik. Het zal wel aan het liedje liggen dat ik er een zootje van maakte. Maar ik stapte daar vlug overheen. Ik kreeg al snel de energie van het publiek. Na een keer of vijf keek ik ernaar uit om het liedje te horen. Ik kon op die adrenaline-kick vertrouwen.”

De song hoorde bij de pitcher, die uitgroeide tot één van de beste closers uit de Amerikaanse honkbalgeschiedenis. Met zijn change-up ‘from hell’, zijn high-leg-kick en de intimiderende muziek haalde Hoffman als eerste closer 600 saves.

Het meest dreigende aan het liedje zijn de belgeluiden aan het begin. De band wilde daarvoor een echte kerkklok gebruiken. Ze regelden een opnamemiddag bij een Middeleeuws klooster ergens in Engeland. Dat werd niks, want bij iedere bel fladderden tientallen duiven omhoog die in de toren nestelden. AC/DC bestelde daarom bij een gieterij in de buurt een bronzen bel en zette het overweldigende geluid direct op tape. Ze lieten de opname in de studio op halve snelheid afspelen, zodat de bel nog veel groter klonk.

Na het luide begin met bellen komt een gitaarriff van Angus Young en even later begint Brian Johnson te zingen. De zanger schreef de tekst in een avond met behulp van een fles whisky. Het gaat over rollende donder, stromende regen, bliksemstralen en dat Satan je komt halen. Dat klinkt allemaal niet zo gezellig, maar meestal kreeg het publiek hier weinig van mee omdat de intro met de kerkklok en gitaar al anderhalve minuut duurt.

Voormalig closer Jason Isringhausen vond het mooi om te zien. “Je hoopte als je een serie speelde tegen de Padres dat je er twee van de drie won. Dan kon je het liedje in ieder geval één keer horen.” Oud-coach Ken Macha vond het zo’n herrie dat hij altijd even snel naar het toilet ging. “Het is gewoon te luid.”

Bij de afscheidsceremonie van Hoffman in 2011 bedankte zanger Johnson de pitcher voor ‘rocking the mound.’ Daarna klonk Hells Bells niet meer in een honkbalstadion. Closers kijken wel uit. Dat is toch alsof je zegt ik ben de nieuwe Hoffman. Trevor vindt dat soms jammer. “Ik mis het wel. Het was zo leuk om die energie van het publiek te krijgen. Het zou wel cool zijn als af en toe iemand met dit liedje het veld op zou komen.”

Gepubliceerd in Fastball Magazine Oktober 2017 (nr. 8)
Tekst © honkbalopzolder
Foto: SD Dirk
(Trevor Hoffman)