The Luckiest Man

image

Lou Gehrig had het nog nooit eerder gevoeld, maar op die zweterige zomermiddag van 4 juli 1939 was hij voor het eerst bang om het gras van Yankee Stadium op te stappen. Als een berg zag hij op tegen het korte wandelingetje naar de thuisplaat, waar een groot afscheidscomité hem stond op te wachten.

Spelers van de Yankees en de Washington Senators hadden zich keurig in rijtjes opgesteld naast de burgemeester van New York en iedereen die ooit iets betekend had voor de club was op het veld. Zelfs Babe Ruth was er en had zijn mooiste witte smoking uit de kast getrokken.

Gehrig voelde zich ongemakkelijk. Zijn oude vertrouwde honkbalpak zat niet meer lekker. Hij was een paar kilo afgevallen zodat zijn shirt veel te ruim viel. Hij keek naar de tribunes. Het stadion zat stampvol. Meer dan 60.000 mensen zaten op elkaar gepropt en waren speciaal gekomen om hem vaarwel te zeggen. Voetje voor voetje, zijn armen slapjes hangend langs zijn lichaam en met zijn hoofd naar beneden begon hij langzaam te lopen.

Bij de thuisplaat hield de 36-jarige Gehrig zijn petje omhoog en zwaaide er mee naar het publiek. Voorzichtig klapten de toeschouwers tot de speeches begonnen. Gehrig kreeg een hengel, wat zilveren plakkaten en een trofee met een arend er op. De Yankee nam de geschenken in ontvangst zonder iets te zeggen en zette ze telkens vlug op de grond. Nauwelijks had hij kracht om ze vast te houden.

Veel van de Iron Horse was er al niet meer over. Een bijnaam die journalisten ooit voor de eerste honkman hadden bedacht. De Iron Horse was een type stoomlocomotief met uithoudingsvermogen en bovendien niet kapot te krijgen. Precies zoals Gehrig. Tussen 1925 en 1939 speelde hij grotendeels onvermoeibaar 2130 wedstrijden op rij en timmerde daarbij 493 homeruns over de hekken met een slaggemiddelde van .340.

Maar eind 1938 merkte Gehrig dat er iets niet klopte. Het leek alsof er ineens minder kracht zat in zijn swing. Vaak voelde hij zich doodmoe. In april 1939 wist hij dat het echt goed fout zat. Uitgeput begon hij aan het seizoen en raakte nauwelijks een bal.

Coach Joe McCarthy had niet de moed om zijn sterspeler buiten de basis te houden. Maar Gehrig vond op een dag dat het niet meer ging. “Ik zet mijzelf op de bank, Joe”, zei hij op 2 mei vlak voor een wedstrijd tegen de Detroit Tigers. Toen de speaker bekend maakte dat Gehrig zijn streak bij 2130 wedstrijden eindigde, kreeg hij een staande ovatie van het Tigers-publiek. Met tranen in zijn ogen zat hij in de dug-out.

Gehrig liet zich uitvoerig onderzoeken en na een paar weken kreeg hij de diagnose: Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS). Een zeldzame dodelijke neurologische ziekte waarbij zenuwcellen afsterven. Kort daarna kondigden de Yankees officieel aan dat hun eerste honkman zou stoppen en dat de club groots afscheid van hem zou nemen.

Nadat de laatste spreker klaar was met zijn praatje vroeg de ceremoniemeester of Gehrig nog iets wilde zeggen. Hij schudde van nee. Bang om in te storten als hij te lang zou spreken. Maar het publiek kreeg snel door dat hij weg wilde lopen en begon te roepen: “Wij willen Lou, wij willen Lou!”

Coach McCarthy fluisterde iets in het oor van Gehrig en hij knikte. Hij streek zijn vingers door zijn haar, liep naar de microfoon, haalde diep adem en begon te praten. Hij bedankte zijn ouders, zijn schoonmoeder en was blij dat hij zo’n prachtig honkballeven had gehad. “Ik mag dan misschien nu ontzettende pech hebben, maar ik heb vreselijk veel om voor te leven. Dank u wel.”

Gehrig was aangeslagen, haalde onder het applaus een zakdoek tevoorschijn en veegde zijn gezicht af. “Die dag… Als je het hebt over verdriet… Die dag zag ik fotografen huilen”, herinnerde journalist Shirley Povich zich van ‘Lou Gehrig Appreciation Day’.

Gehrig stierf op 2 juni 1941 op 37-jarige leeftijd. Hij wordt nog altijd gezien als één van de beste eerste honkmannen die er ooit op een honkbalveld heeft gespeeld. Zijn naam is verbonden aan de zeldzame ziekte ALS die ze in Amerika na zijn dood ‘Lou Gehrig’s disease’ noemen.

Maar meer nog heeft zijn vaarwelspeech een onuitwisbare indruk gemaakt. Dankbaar en bescheiden sprak hij die ene regel uit die echode door een verder muisstil Yankee Stadium. Een inmiddels mythische zin die voor altijd zal blijven galmen in de sportgeschiedenis: “Today (…day). I consider myself (…self). The Luckiest man (…man). On the face of the earth (…face of the earth).”

Gepubliceerd in Fastball Magazine, nr 5. Juni 2014
Tekst © honkbalopzolder
Foto: Courtesy of the Boston Public Library, Leslie Jones Collection.
(Link Lou Gehrig met daarnaast Babe Ruth)