Rennende presidenten

image

William Howard Taft is de nieuwste rennende president van de Washington Nationals. Net als de vier huidige mascottes krijgt Taft een metershoge schuimrubberen karikaturaal hoofd en doet hij vanaf april samen met George Washington, Thomas Jefferson, Abraham Lincoln en Theodore Roosevelt mee aan wedstrijdjes sprinten op het veld.

Taft (1857-1930) lijkt op het eerste gezicht een weinig sportieve man te zijn geweest. Hij woog 150 kilo, liet boeren en had last van winderigheid. Toch verdient hij het om samen met de vier grote presidenten van Mount Rushmore op het veld te staan vanwege zijn belangrijke bijdrage aan het Amerikaanse honkbal.

Hij was de eerste president die een ceremoniële first pitch gooide. Op 14 april in 1910 smeet hij de bal vanaf de tribune bij de start van de wedstrijd tussen de Washington Senators en de Philadelphia Athletics. De eigenaar van de Senators had Taft speciaal gevraagd in de hoop een presidentiële verzegeling van het honkbal als national passtime te krijgen. En hij wilde natuurlijk zijn club in de spotlights zetten met één van de machtigste mannen ter wereld. Sindsdien is het gebruikelijk dat presidenten regelmatig belangrijke honkbalwedstrijden ceremonieel openen. Iedere president na Taft heeft wel een picth gegooid op Opening Day, bij de All Star Game of de World Series.

Taft wordt ook vaak in verband gebracht met the seventh inning stretch. De traditie waarbij het honkbalpubliek gaat staan na het eerste deel van de zevende inning en dan massaal het liedje: ‘Take me out to the ballgame’ meezingt. Hoewel er meerdere verhalen zijn die de oorsprong van de traditie verklaren, is de mythe rondom Taft veruit de leukste.

Nadat de dikke Taft de eerste bal had gegooid op 14 april 1910 ging hij zitten voor de wedstrijd. Vanwege zijn omvang had hij moeite met de oncomfortabele houten stoeltjes. Hij wist zich geen houding te geven en voelde zich steeds ongemakkelijker. In het midden van de zevende inning hield hij het echt niet meer uit, ging staan en strekte zijn vermoeide benen. Omdat de toeschouwers dachten dat de president de wedstrijd zou verlaten ging iedereen uit respect staan. Toen het tweede deel van de zevende inning begon en Taft weer gewoon ging zitten, deed het publiek hetzelfde. Pas later ergens in de jaren twintig zou het liedje ‘Take me out to the ballgame’ er voor het eerst bij zijn gezongen.

De Taft-mascotte zal zijn debuut maken in april bij de eerste thuiswedstrijd van de Nationals. Dan rennen in de vierde inning de presidenten langs de rand van het outfield om te kijken wie het snelste is. De race is uiteraard niet serieus. Het is jarenlang een running gag geweest om Roosevelt te laten verliezen. Teddy verloor sinds de start van de race in 2006 meer dan vijfhonderd keer. Hij struikelde, speelde vals, raakte in de war of praatte te veel met het publiek zodat hij nooit won. Vorig jaar kwam hij eindelijk een keer als eerste over de streep. Op de laatste competitiedag van de Nationals versloeg hij Abe, Thomas en George.

Nu Teddy niet langer meer de loser van de mascottes is, hebben ze in Taft misschien een nieuw slachtoffer gevonden. Een dikzak die nauwelijks vooruit was te krijgen en ooit vast zat in de badkuip van het Witte Huis. Pas nadat hij werd ingesmeerd met boter kon de arme Taft worden bevrijd.

Tekst © honkbalopzolder