Kijkend naar Al Hrabosky denk je niet direct aan fijnzinnige pianoklanken of mooie klassieke muziek. De closer die in de jaren zeventig en tachtig op de heuvel stond leek nou eenmaal op een barbaar. Volle manen flapten onder zijn pet vandaan, een dikke borstelige Fu Manchu-snor liep tot aan zijn kin en hij had een verwilderde blik in zijn ogen.

(meer…)