Madonna de honkballer

Voor Madonna kan 1991 zo maar een van de zwaarste jaren uit haar carrière zijn geweest. Dat had weinig te maken met de hoeveelheid optredens, maar met het feit dat ze dik zeven maanden lang en zes dagen per week zichzelf op een veld stond af te beulen om een goede honkballer te worden.

Madonna moest wel, want ze had een van de hoofdrollen in de honkbalfilm A League of Their Own binnengesleept.Het verhaal van de honkbalvrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Amerika hun eigen competitie kregen en zo de mannen aan het front vervingen.

Madonna kwam pas in beeld nadat Marshall ook iemand zocht die goed kon dansen. In de film zaten immers ook een paar scenes waar enkele vrouwen ’s avonds uitgingen en lang bleven hangen op de dansvloer.

Maar alleen een beetje dansen was niet genoeg. Regisseur Penny Marshall vond het belangrijk om de scenes op het veld zo echt mogelijk te laten lijken en eiste van de hoofdrolspeelsters dat ze konden honkballen. Dat betekende tijdens de audities extra drukte in de slagkooien van Hollywood, waar actrices nog even snel hun swing probeerden te perfectioneren.

Op de trainingen werden regelmatig echte wedstrijden gespeeld. De actrices moesten net als in de jaren veertig sliden in korte rokjes met blote benen en ook nog fielden met primitieve handschoenen. Dat ging vaak mis. De meeste vrouwen liepen rond met gekneusde armen, flinke schaafwonden en eentje zelfs met een gebroken neus. Actrice Renée Coleman had op haar dijbeen een blauwe plek zo groot als een schoteltje die maar liefst een jaar bleef zitten.

Ook Madonna had het lastig. “Ik heb nooit eerder gehonkbald, dus ik moest vanaf nul beginnen”, vertelde ze. “Penny schreeuwde altijd dat ik honkbalde als een danser.” Mede-acteur Tom Hanks herkende dat: “In het begin was haar worp een soort choreografisch kunstje… step, step, kick, haha.”

Volgens Marshall had Madonna moeite met de techniek. Ze werkte hard om op het derde honk te kunnen spelen, maar ze kreeg de grondballen niet onder controle. Madonna verhuisde daarom naar het midfield en comedian Rosie O’Donnell nam over op drie. O’Donnell had geen problemen in de hot corner. Ze had in haar jeugd met haar broertjes in Little League gespeeld en kon uitstekend fielden.

Als ze klaar was met honkballen trok Madonna zich meestal uitgeput terug. Geen zin meer in andere dingen. Ze sloeg ook verzoeken af om op te treden voor de figuranten. Die verveelden zich vaak te pletter tijdens het eindeloze wachten in de snikhete stadions. Lullig voor de figuranten, maar aan zingen kon ze niet beginnen. Heel erg was dat ook weer niet, want Hanks en O’Donnell entertainden het stadion met stand-up comedy.

Na maanden bloed, zweet en tranen stond de film op band en was de Queen of Pop in de bioscoop te zien als Mae Mordabito. Een soort jaren veertig versie van haarzelf. Haar meest opvallende scene was toen het team moest nadenken over manieren om meer publiek te krijgen. Mae: “Wat als bij een belangrijke actie mijn uniform openbarst en mijn borsten eruit vallen? Daar zullen mensen op afkomen, denk je niet?” Doris (gespeeld door O’Donnell): “Denk je dat er mannen zijn die jouw borsten nog niet hebben gezien dan?”

De laatste klus voor de première voor Madonna was het zingen van de soundtrack This Used to Be My Playground. Een mooi melancholisch liedje dat ze binnen drie uur in elkaar zette en een grote hit werd. Na maanden ploeteren was er voor haar dan eindelijk weer iets dat wel vanzelf ging.

Gepubliceerd in Fastball Magazine november 2018 nr. 9
Tekst © honkbalopzolder
Foto: onbekend (op de foto de honkbalvrouwen uit de jaren veertig)